Czy DNA zawsze powinno decydować o ojcostwie?

Czy DNA zawsze powinno decydować o ojcostwie?
Sąd Najwyższy pokazał, że nie zawsze najważniejsza jest biologia.

W sprawie dotyczącej ustalenia ojcostwa mężczyzna przez 10 lat wychowywał dziewczynkę jak własną córkę. Mężczyzna podjął decyzję, że będzie wychowywał dziewczynkę i, nie będąc jej ojcem, przed kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego uznał swoje ojcostwo małoletniej. Prokuratura wobec wątpliwości dotyczących okoliczności zamieszkania małoletniej oraz uznania ojcostwa wszczęła postępowanie o przestępstwo handlu ludźmi
(art. 189a par. 1 k.k.), które polegać miało na przekazaniu mu dziecka przez jego matkę jako rzekomemu ojcu biologicznemu, w zamian za uzyskanie korzyści majątkowej. Choć badania DNA wykazały, że nie był jej biologicznym ojcem, dziecko od urodzenia żyło w stabilnym środowisku, otoczone miłością i opieką jego rodziny.

Sądy niższych instancji uznały wcześniej, że dziecko powinno znać swoją „genetyczną prawdę”, a budowanie fałszywej tożsamości dziecka w przyszłości może mieć negatywne skutki dla jego stanu emocjonalnego oraz psychicznego. Jednak Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że dobro dziecka to coś więcej niż tylko wynik badań DNA.

SN podkreślił, że należy brać pod uwagę również:
✔ więzi emocjonalne,
✔ poczucie bezpieczeństwa dziecka,
✔ stabilność wychowawczą,
✔ jego tożsamość i relacje rodzinne.

To ważny sygnał: prawo rodzinne nie opiera się wyłącznie na biologii. Czasami najważniejsze są relacje, które buduje się latami — nie te zapisane w genach.

Sygn. akt II CSKP 1030/24

Jeśli mają Państwo problem dotyczący prawa rodzinnego — zapraszamy do kontaktu z naszą kancelarią. Pomożemy znaleźć najlepsze rozwiązanie, zawsze z uwzględnieniem dobra dziecka i ochrony Państwa praw.